         PORADY
-PTAKI
INNE
ZWIERZĘTA
|
Jeśli przyjaciel to wychowany przez człowieka
Jeśli podjęliśmy już decyzję o zakupie pojedynczej papugi i wybraliśmy gatunek, pozostaje nam rozstrzygnięcie ostatniej kwestii, a mianowicie: czy ma to być wykarmione przez człowieka pisklę, czy też egzemplarz wychowany przez jego rodziców. Za tym drugim rozwiązaniem przemawia zwykle cena - jest on na ogół o wiele niższa, ale wszystkie inne argumenty są zdecydowanie za pierwszym. Pomijamy tu absolutnie zakup ptaków z odłowu, które nadają się praktycznie wyłącznie dla celów hodowlanych, a trzymanie w domu pojedynczych egzemplarzy z odłowu (szczególnie, gdy są to już starsze ptaki) stanowi niekończące się pasmo stresów i udręki zarówno dla ptaka, jak i jego pechowego nabywcy. Szczególnie często spotkać można przypadki zakupu dorosłych dzikich żako, które praktycznie nigdy nie zostaną oswojone. Osoby mające pewne doświadczenie w obcowaniu z papugami mogą pokusić się o nabycie młodej nieoswojonej papugi, który, gdy będziemy z nim umiejętnie postępować, zostanie w pełni oswojony. Może się jednak zdarzyć, że taki ptak będzie akceptował tylko swego opiekuna, natomiast pozostanie nieufny w stosunku do obcych. Jeśli jednak ma to być nasza pierwsza papuga, zdecydujmy się na zakup ręcznie karmionego pisklęcia. Taka papuga jest pod względem charakteru zupełnie inna niż jej dzicy pobratymcy. Ona po prostu czuje się człowiekiem. Nie ma przed nim żadnych obaw i od razu zaakceptuje swego opiekuna. Izolowana od głosów innych ptaków szybko uczy się naśladować ludzką mowę i zwykle potrzeba jej znacznie mniej czasu na naukę nowych słów. Takie ptaki pozbawione są agresji, a jeśli postępuje się z nimi w odpowiedni sposób, możemy dowolnie kształtować ich charaktery tak, by stały się autentycznymi członkami rodzin. W jakim wieku powinno być pisklę, na które się decydujemy? Jeśli nie mieliśmy jeszcze doświadczeń z papuzim pisklęciem, nie powinno ono być zbyt młode. Najlepszy okres to taki, kiedy zaczyna ono już samodzielnie przyjmować pokarm (ziarna i owoce) i wymaga już tylko sporadycznego (raz dziennie) dokarmiania przez nas specjalnym pokarmem dla piskląt. Karmienie nie jest zbyt trudne. W handlu dostępne są sproszkowane pokarmy, które po rozmieszaniu z ciepłą wodą podajemy pisklęciu łyżeczką. Najlepiej robić to zawsze wieczorem. W ten sposób nieco głodna papuga usamodzielnia się zjadając w ciągu dnia podaną jej mieszankę ziaren, a ręczne karmienie uzupełnia jedynie niedobory. Często popełnianym błędem jest ręczne karmienie papug przez zbyt długi okres. Nasz ptak musi być niekiedy trochę głodny, gdyż tylko w ten sposób zmuszamy go do aktywnego poznawania innych pokarmów i po pewnym czasie sam zrezygnuje z papki. Jeśli tak się nie stanie, przestawienie go na właściwy pokarm w starszym wieku przysporzy nam wielu kłopotów. Pamiętajmy też, że papugi są pod względem żywieniowym dość konserwatywne i w starszym wieku bardzo trudno jest im zaakceptować nowy pokarm. Dlatego bardzo ważne jest, aby na samym początku podawać im możliwie jak najbardziej zróżnicowany pokarm, z dużą ilością warzyw i owoców. Papugi, którym podawano wyłącznie ziarno, bardzo trudno jest przyzwyczaić do jedzenia innych pokarmów. Różne gatunki papug usamodzielniają się w różnym wieku, ale zwykle powinny być w pełni samodzielne pod względem zdobywania pokarmu po ukończeniu trzeciego miesiąca życia. Wyjątek stanowią ary i kakadu, które musimy dokarmiać nieco dłużej.
Pamiętajcie Państwo! Jeśli chcecie mieć w domu w pełni oswojonego, zaprzyjaźnionego z Wami ptaka, zdecydujcie się na egzemplarz pochodzący z ręcznego wychowu. Tylko taka papuga spełni Wasze oczekiwania i uchroni tak Was, jak i ptaka przed przykrymi rozczarowaniami.
|
Centrum Egzotyki propaguje wychowywanie przez człowieka papug, które mają stać się domowymi pupilami. Takie papugi są kompletnie oswojone, zżyte z ludźmi i traktują ich jak partnerów.