         PORADY
-PTAKI
INNE
ZWIERZĘTA
|
Piesek preriowy
Na pierwszy rzut oka przypomina świstaka. Podobnie jak on staje "słupka" i
bacznie obserwuje otoczenie, lecz w przeciwieństwie do świstaka nie wydaje
świszczących gwizdów. Pewnie stąd nazwa nieświszczuk. Nazwa piesek
preriowy jest błędna, gdyż nie jest on nawet daleko spokrewniony z psem.
Jednak ta naziemna wiewiórka swoją powierzchownością przypomina małego
tłustego szczeniaka, a w razie zbliżającego się
W naturze żywi się korzeniami, trawami, ziołami, owocami, nasionami, owadami i ich larwami oraz drobnymi kręgowcami. W naszych domach możemy podawać mu gotowe mieszanki ziaren i granulaty dla gryzoni dostępne w sklepach zoologicznych oraz warzywa i owoce.
Jest zwierzęciem dziennym, a najbardziej aktywny bywa rano i wieczorem. Pieski preriowe często dotykają się nawzajem pyszczkami, co wygląda jak pocałunek. Świetnie nadaje się na domowego pupila. Bardzo szybko się oswaja. Można chodzić z nim na spacery na smyczy. Jest łatwy w hodowli. Osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 2 lat. Ciąża trwa ok. 30 dni, a samica rodzi od 4 do 5 młodych.
|
Piesek preriowy zwany jest inaczej nieświszczukiem. Jest to ssak z
rodziny wiewiórkowatych, zaliczany do rzędu gryzoni.
Najpopularniejszym spośród 5 gatunków piesków preriowych jest
czarnoogonowy (Cynomys ludovicianus). Ubarwienie sierści
nieświszczuka jest brązowo-żółte z szarawym odcieniem. Koniec ogona jest
brunatny. Osiąga on długość ciała do 35 cm, długość ogona do 10 cm, a
ciężar ciała do ok. 1,5 kg. Ma doskonale rozwinięty zmysł wzroku i słuchu.
Jest zwierzęciem stadnym i żyje w norach. Zamieszkuje prerie Ameryki
Północnej i jest charakterystycznym symbolem w wielu filmach o
północno-amerykańskiej prerii Środkowego Zachodu.
niebezpieczeństwa ostrzega
stado szczeknięciem.