PAPUGA ROKU
Facebook
Nasz weterynarz
Nasz sklep współpracuje z doktorem Andrzejem Krajewskim, weterynarzem specjalizującym się w leczeniu zwierząt egzotycznych.

W przypadku problemów ze swoim pupilem lub wątpliwości przed jego zakupem możecie Państwo skontaktować się z nim w celu uzyskania fachowej porady. Doktor Krajewski przyjmuje w gabinecie weterynaryjnym wetmedicor, a także można umówić się z nim na wizytę domową.

Tel. do doktora:
692 007 920
Porady o papugach

Spis treści:
Decyzja o zakupie
Prawdziwy przyjaciel
Papugi a inne zwierzęta

Zanim podejmiesz decyzję o zakupie pierzastego przyjaciela...

Kupowanie papugi nie jest łatwym zadaniem. Wymaga wiedzy i zastanowienia.

Papugi to zwierzęta długowieczne. Wiele gatunków, zwłaszcza tych największych, dożywa nawet 100 lat i więcej. Dlatego decydując się na zakup skrzydlatego przyjaciela należy przyjąć, że decyzja ta zdeterminuje całe nasze życie, a być może i naszych spadkobierców. Nie powinna być więc ona podjęta spontanicznie, pod wpływem chwilowego zauroczenia, lecz musi być decyzją świadomą, zbudowaną na możliwie pełnej wiedzy na ten temat.

Zanim zdecydujemy się na zakup konkretnego ptaka musimy odpowiedzieć sobie na podstawowe pytanie: jak dużo czasu możemy mu poświęcać?

Papugi są bardzo towarzyskie. Muszą kontaktować się z innymi osobnikami. Jeśli nie będzie to inny przedstawiciel ich gatunku, rolę tę przejmie ich właściciel. Jeśli chcemy, aby papuga była naszym oswojonym gadającym pupilem, bardzo związanym ze swoim opiekunem, należy zdecydować się na pojedynczego osobnika. Ale wtedy konieczne są codzienne z nim kontakty, wspólne zabawy, pieszczoty... Często się zdarza, że papuga, która trafiła do domu staje się początkowo pupilem całej rodziny, wszyscy poświęcają jej dużo czasu, rozpieszczają ją. Stopniowo jednak zainteresowanie to słabnie. Ptak "idzie w odstawkę". Całe dnie spędza zamknięty w klatce w pustym pokoju. Poddany silnemu stresowi dziczeje, staje się niekiedy agresywny, w skrajnych przypadkach nabawia się choroby psychicznej, objawiającej się np. niszczeniem upierzenia, nazywanym potocznie "skubaniem się".

Dlatego, wiedząc, że nie możemy poświęcić papudze zbyt wiele czasu, a jednocześnie nie chcąc rezygnować z jej posiadania, dobrze jest zastanowić się nad zakupem pary papug. Ptaki przebywające razem nie będą już samotne, zajmą się sobą, a opiekun będzie mógł czerpać przyjemność z obserwacji zachowań swoich podopiecznych. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że przebywające razem ptaki nigdy nie będą już tak bardzo zżyte z opiekunem, a ich zdolności naśladowania mowy będą zdecydowanie uboższe. Jednakże w przypadku braku czasu jest to zdecydowanie najlepsze rozwiązanie.

Często zdarza się, że na skutek różnorodnych zmian w naszej sytuacji życiowej musimy ograniczyć czas, który dotąd poświęcaliśmy papudze. Wtedy również należy rozważyć możliwość dokupienia jej towarzysza, niekoniecznie nawet tego samego gatunku. Oczywiście należy się wtedy liczyć z tym, że nowa papuga, mający zastąpić kontakty z opiekunem, nie od razu zostanie zaakceptowany, ale postępując cierpliwie i umiejętnie można doprowadzić do wzajemnej akceptacji.

Inne ptaki, na przykład gwarki, tukany, czy astryldy lub zeberki nie wymagają tak wielu kontaktów z człowiekiem. Nie są tak inteligentne jak papugi i nie przeżywają stresu z powodu nagłych zmian ze strony ich opiekuna. Ale i opiekun nie czerpie tak wiele radości z obcowania z nimi, jak w przypadku papug. Oczywiście, oswojonymi gwarkami lub tukanami należy zajmować się częściej, ale nie są one pod tym względem zbyt wymagające.

↑ na górę

Jeśli przyjaciel to wychowany przez człowieka

Centrum Egzotyki propaguje wychowywanie przez człowieka papug, które mają stać się domowymi pupilami. Takie papugi są kompletnie oswojone, zżyte z ludźmi i traktują ich jak partnerów.

Jeśli podjęliśmy już decyzję o zakupie pojedynczej papugi i wybraliśmy gatunek, pozostaje nam rozstrzygnięcie ostatniej kwestii, a mianowicie: czy ma to być papużka wykarmiona od pisklęcia przez człowieka, czy też egzemplarz wychowany przez jego naturalnych rodziców. Za tym drugim rozwiązaniem przemawia zwykle cena - jest ona na ogół o wiele niższa, ale wszystkie inne argumenty są zdecydowanie za pierwszym. Pomijamy tu absolutnie zakup ptaków z odłowu, które nadają się praktycznie wyłącznie dla celów hodowlanych, a trzymanie w domu pojedynczych egzemplarzy z odłowu (szczególnie, gdy są to już starsze ptaki) stanowi niekończące się pasmo stresów i udręki zarówno dla ptaka, jak i jego pechowego nabywcy. Szczególnie często spotkać można przypadki zakupu dorosłych dzikich żako, które praktycznie nigdy nie zostaną oswojone. Z resztą, ptaki z odłowu ostatnio nie pojawiają się już w handlu w Europie.

Osoby mające pewne doświadczenie w obcowaniu z papugami mogą pokusić się o nabycie młodej nieoswojonej papugi, która, gdy będziemy z nią umiejętnie postępować, zostanie w pełni oswojona. Może się jednak zdarzyć, że taki ptak będzie akceptował tylko swego opiekuna, natomiast pozostanie nieufny w stosunku do obcych.

Jeśli jednak ma to być nasza pierwsza papuga, zdecydujmy się na zakup ręcznie wykarmionej przez człowieka. Taka papuga jest pod względem charakteru zupełnie inna niż jej dzicy pobratymcy. Ona po prostu czuje się człowiekiem. Nie ma przed nim żadnych obaw i od razu zaakceptuje swego opiekuna. Izolowana od głosów innych ptaków szybko uczy się naśladować ludzką mowę i zwykle potrzeba jej znacznie mniej czasu na naukę nowych słów. Takie ptaki pozbawione są agresji, a jeśli postępuje się z nimi w odpowiedni sposób, możemy dowolnie kształtować ich charaktery tak, by stały się autentycznymi członkami rodzin.

W jakim wieku powinno być pisklę, na które się decydujemy? Jeśli nie mieliśmy jeszcze doświadczeń z papuzim pisklęciem, nie powinno ono być zbyt młode. Najlepszy okres to taki, kiedy samodzielnie przyjmuje już pokarm (ziarna i owoce). Jeśli chcemy podjąć wyzwanie i sami wykarmić pisklę, najlepiej nabyć takie, które wymaga już tylko sporadycznego (raz dziennie) dokarmiania przez nas specjalnym pokarmem dla piskląt. Wtedy karmienie nie jest zbyt trudne. W handlu dostępne są sproszkowane pokarmy, które po rozmieszaniu z ciepłą wodą podajemy pisklęciu łyżeczką. Najlepiej robić to zawsze wieczorem. W ten sposób nieco głodna papuga usamodzielnia się zjadając w ciągu dnia podaną jej mieszankę ziaren, a ręczne karmienie uzupełnia jedynie niedobory. Często popełnianym błędem jest ręczne karmienie papug przez zbyt długi okres. Nasz ptak musi być niekiedy trochę głodny, gdyż tylko w ten sposób zmuszamy go do aktywnego poznawania innych pokarmów i po pewnym czasie sam zrezygnuje z papki. Jeśli tak się nie stanie, przestawienie go na właściwy pokarm w starszym wieku przysporzy nam wielu kłopotów. Pamiętajmy też, że papugi są pod względem żywieniowym dość konserwatywne i w starszym wieku bardzo trudno jest im zaakceptować nowy pokarm. Dlatego bardzo ważne jest, aby na samym początku podawać im możliwie jak najbardziej zróżnicowany pokarm, z dużą ilością warzyw i owoców. Papugi, którym podawano wyłącznie ziarno, bardzo trudno jest przyzwyczaić do jedzenia innych pokarmów.

Różne gatunki papug usamodzielniają się w różnym wieku, ale zwykle powinny być w pełni samodzielne pod względem zdobywania pokarmu po ukończeniu trzeciego czy czwartego miesiąca życia. Wyjątek stanowią ary i kakadu, które musimy dokarmiać nieco dłużej.

Pamiętajcie Państwo! Jeśli chcecie mieć w domu w pełni oswojonego, zaprzyjaźnionego z Wami ptaka, zdecydujcie się na egzemplarz pochodzący z ręcznego wychowu. Tylko taka papuga spełni Wasze oczekiwania i uchroni tak Was, jak i ptaka przed przykrymi rozczarowaniami.

↑ na górę

Papugi a inne zwierzęta w domu

Małe papużki, takie jak faliste, nimfy, czy nierozłączki musimy chronić przed kotami. Psy, natomiast nie stanowią dla nich niebezpieczeństwa, choć odrobina przezorności nie zaszkodzi.

Zdarza się, że papugi, zwłaszcza te większe, nawiązują przyjazne stosunki z psami.

Nasz VLOG
My na You Tube